Dziumbier. O ile klimat Tatr Niżnych, taki lekko się snujący (o ile nie gonią cię niedźwiedzie) bardzo nam się spodobał, o tyle ich najwyższe szczyty, przez które prowadzi jeden główny szlak – nie przyciągają specjalnie uwagi. Choć są to 3 dwutysięczniki, to raczej kojarzy się to z Tatrami Zachodnimi w Polsce, niż z ich Słowackimi „kolegami”. Wyjątkiem jest najwyższy szczyt Niżnich, czyli Dziumbier, który jest już trochę widokowy, ma ciekawy trawes w Dolinę Demaniowską, a dzięki temu, że jest troszkę oddalony od Chopoka, na który można wjechać, bywa tu spokojniej – zwłaszcza po 17, czyli w okolicach zachodu słońca, gdy ta kolejka już nie jeździ. I w takim momencie właśnie tu byliśmy patrząc na chmury kłębiące się nad szczytem. Pięknie było, zobaczcie: