Najpierw Popradzki Staw

Startujemy w kierunku Popradskégo plesa, jednego z naszych ulubionych punktów wypadowych w tej części Tatr. Dopiero stąd zaczyna się właściwe podejście w stronę Sedla pod Ostrvou. Szlak wspina się charakterystycznymi zakosami po zboczu, więc wysokości nabiera się spokojnie i bez większych trudności. Z każdym kolejnym zakrętem Popradzki Staw zostaje coraz niżej, a panorama zaczyna robić się coraz ciekawsza. Od Popradzkiego Stawu na Ostrvę można liczyć mniej więcej 1,5 godziny spokojnego podejścia.

Ostrva – tutaj naprawdę warto posiedzieć

Sama Ostrva nie wygląda jak klasyczny ostry tatrzański wierzchołek. I bardzo dobrze.

Góra jest rozłożysta, przestronna i daje mnóstwo miejsca, żeby znaleźć sobie własny kawałek skały, usiąść i zostać na dłużej. Nie ma tego charakterystycznego dla popularnych szczytów kombinowania:

„kto teraz robi zdjęcie?” „gdzie stanąć?” „czy ktoś może zejść z tego kamienia?”

Tutaj spokojnie zmieści się pół wycieczki szkolnej i jeszcze zostanie miejsce dla Szatanów 😉 A zdecydowanie warto zostać chwilę dłużej, bo panorama z Ostrvy jest znacznie większa niż wysiłek potrzebny do jej zdobycia.

Widoki – i tutaj Ostrva naprawdę wygrywa

To jest największy argument za tym szczytem. Ostrva znajduje się w takim miejscu, że mamy przed sobą niemal amfiteatr Tatr Wysokich.

Świetnie prezentuje się Dolina Mięguszowiecka z Popradzkim Stawem, a ponad nią wyrastają skalne ściany i szczyty wysokiej części Tatr. I właśnie dlatego Ostrva jest jednym z tych miejsc, które można spokojnie polecić komuś, kto chce dostać dużo Tatr za stosunkowo niewiele wysiłku. Ale my oczywiście nie zamierzaliśmy na Ostrvie kończyć. 😈